คำเตือน:เรื่องที่เขียนนี้เป็นเพียงเรื่องที่เกิดจากจินตนาการของผู้เขียนเด้อบ่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้น อาจมีบางคำที่ดูหยาบคายและอาจเขียนผิดไปดังนั้นก็ใช้วิจราณญานกันด้วยนะเด้อเข้าใจบ่ เข้าใจไหม ถ้าบ่เข้าใจก็ไม่ต้องอ่าน
ในโลกของเราที่เต็มไปด้วยการพัฒนาที่ก้าวไกลอย่างมาก ไม่ว่าจะด้านอุตสาหกรรม ด้านเศรษฐกิจ ด้านการแพทย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านเทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์ที่พัฒนาได้ก้าวกระโดดมากๆ แต่ทว่าในการพัฒนาที่เจริญก้าวหน้านั้นบางครั้งมันก็ดันทำให้เกิดปัญหาที่อาจส่งผลร้ายแรงมากๆ และอาจเป็นปัญหาที่เราอาจไม่เคยคิดว่ามันจะมีทางเกิดขึ้นจริงๆบนโลกของเราเลยก็ได้
ณ โรงเรียนมัธยมSXXXS
บริเวณหน้าห้องนํ้าหลังตึกเรียน
"เฮ้ย! เอาของผมคืมมานะ"เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยออกมาด้วยนํ้าเสียงที่โกรธเล็กน้อยเพราะโดนแย่งกระเป๋าเป้ไปจากมือ
"มึงอยากได้คืนใช่ไหม มึงก็ก้มหัวขอโทษแฟนกูก่อน ที่มึงเอาเรื่องแฟนกูไปฟ้องครู"เสียงผู้ชายที่เป็นหัวโจกของแก๊งพูดขึ้นมา เพื่อให้ก้มหัวขอโทษแฟนของมัน ที่ยืนอยู่ข้างหลัง
"ก็แฟนพี่รวมกลุ่มกันไปแกล้งคนอื่นก่อนนิ"เขาพูดออกมา โดยที่มือยังคงพยายามเอากระเป๋าคืนจากชายหนุ่มร่างใหญ่ที่เป็นหัวโจกแก๊ง
"เรื่องของแฟนกู แล้วมึงเสือกเหี้ยอะไรด้วย สรุปคือ มึงจะไม่ก้มหัวให้แฟนกูใช่ไหม ได้ ถ้านั้นมึงก็นอนจมตีนพวกกูอยู่ตรงนี้แหละ เฮ้ย! พวกมึงรุม"พูดจบ ร่างของชายร่างเล็กก็ถูกหัวโจกของกลุ่มถีบลงไปนอนกองกลับพื้น ก่อนจะโดนพวกมันรุมกระถืบ เป็นเวลาสักพัก
"พี่อิฐพอได้แล้ว หนูว่ามันคงไม่กล้ามายุ่งเรื่องหนูอีกแล้วแหละ"เสียงแฟนสาวของมันพูดขึ้นมา ก่อนจะจับแขนแฟนหนุ่มของเธอผู้เป็นหัวโจกกลุ่ม ที่รุมกระทืบชายรหนุ่มนอนจมกองพื้นอยู่ เพื่อให้หยุดการกระทำในตอนนี้ลง
"ได้เลยครับจีจี้ของพี่ เฮ้ย!พวกมึงองค์หญิงของกูบอกให้หยุด ได้ยินไหม"ชายผู้เป็นหัวโจกกลุ่มพูดขึ้นมา ก่อนจะที่พวกมันจะรุ่มกระถืบชายร่างเล็กไปมากว่านี้
"ที่หลังมึงจำใส่สมองไว้นะ ถ้ามึงเสือกเรื่องแฟนกูอีก มึง ตาย ไปกันเถอะครับ องค์หญิงของผม"ชายร่างใหญ่พูดก่อนจับมือแฟนสาวของมันแล้วเดินหันหลังให้กับชายหนุ่มร่างเล็กที่มีนอนจมอยู่ที่พื้นโดยมีรอยช้ำตามร่างกาย และรอยปากแตกที่มุมปากเล็กน้อยจากการโดนกระถืบเมื่อครู่
"เดี๋ยวก่อนค่ะพี่อิฐ หนูขอเคลียร์ให้หน่อยนะคะ"เสียงของหญิงสาวพูดกับแฟนหนุ่งของเธอ ก่อนที่เธอจะหันหน้ากับมาหาชายหนุ่มนอนอยู่กับพื้นในตอนนี้
"จำไว้นะคะริว ทีหลังมึงอย่าเสือกเรื่องกูให้มากล่ะ ถ้ามึงยังไม่อยากตาย"หญิงสาวพูดขึ้นมาเบาๆ และได้ใช้เท้าของเธอเหยียบซํ้าไปที่หน้าของกายอย่างแรง โดยเน้นไปตรงรอยแตกที่ปากของเขา พร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างสะใจเบาๆ
เธอได้หันหลังกลับไปเดินขวงแขนแฟนหนุ่มของเธอ ปล่อยให้ริวยังคงนอนอยู่ตรงนั้น โดยที่เขามีนํ้าใสๆไหลลงมาจากตาเล็กน้อยเล็กน้อย
ริวได้ลุกขึ้นมาก่อนจะทำการปัดเสื้อผ้าและเช็ดคราบนํ้าตาที่ไหลออกมาเล็กน้อย เขามองขึ้นไปบนฟ้ายามเย็นก่อนจะถอนใจออกมาเล็กน้อยกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้
ทำไมกันพระเจ้า ทำไมท่านต้องทำให้ผมมาเจออะไรเหี้ยๆแบบนี้ด้วย มันสนุกมากใช่ไหม ที่เห็นชีวิตผมมันเป็นแค่ของเล่น ตอบมาสิท่าน ตอบมาสิ'ริวยังคงมองดูท้องฟ้ายามเย็นพร้อมบ่นความในใจถึงสิ่งที่รู้สึก ว่าทำไมเขาต้องโดนพระเจ้ากลั่นแกล้งอยู่ตลอด
'แม่งเฮงซ่วย'ริวตะโกนด่าในใจแล้วเลิกมองท้องฟ้า เขาก้มลงไปยิบกระเป๋าที่ล้นอยู่ขึ้นมาก่อนจะปั่นจักรยานเสือหมอบกลับบ้านไป
ณ บ้านของริว
"กลับมาแล้วครับ"เสียงของริวพูดขึ้นมา หลังจากเขาเปิดประตูเข้าบ้านของเขาไป
"อ้าวกลับมาแล้วหรือริว วันนี้เป็นไงบ้าง"เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งตะโกนออกมา เธอได้เดินออกมาจากห้องครัว ที่เธอเตรียมอาหารอยู่ แล้วตรงไปยังห้องรับแขก
"ว้าย! ริวไปโดนอะไรมาเนี่ย บอกพี่มาเลยนะ"หญิงสาวตกใจ หร้อมเอ๋ยออกมาด้วยเสียงดุเล็กน้อย จากการได้เห็นรอยแตกที่มุมปาก และรอยชํ้าตามร่างกายของน้องชายเธอ
"ก็แค่แผลนิดหน่อยเองพี่ออม ว่าแต่ พี่นั่นแหละ ใส่ชุดนร.ทำไมเนี่ย"ริวตอบกลับพี่สาวของเขาไป ก่อนจะเอ่ยถาม ถึงเรื่องชุดนร.ที่พี่สาวใส่อยู่
"ทำไม พี่ใส่ชุดนี้แล้วมันผิดตรงไหนผิดตรงไหน"ออมบ่นออกมาด้วยนํ้าเสียงไม่พอใจเล็กน้อย
"ก็ถ้าแม่มาเห็นเข้า พี่ไม่โดนว่าหรือไง อยู่ตั้งปี1แล้วยังเอาชุดนร.ตอน ม.ปลายมาใส่เล่นอยู่ได้"ริวเอ่ยออกไปด้วยนํ้าเสียงที่ดูเหนื่อยใจเล็กน้อย พร้อมกับสายหน้าไปมา
"ไม่มีทาง วันนี้แม่โทรมาบอกพี่ว่ามีธุระด่วน ต้องไปต่างจังหวัด กว่าจะกลับ ก็อีกประมาณ3วันเลย"ออมบอกกับน้องชายของเธอก่อนจะแลบลิ้นกับไป
"แล้วที่สำคัญ ที่พี่ใส่ชุดนี้ เพราะพี่ก็มีเหตุผลด้วยนะ ไม่ใช่จะใส่เล่นๆหรอก"ออมเอ่ยขึ้นนํ้าเสียงหวานๆ พร้อมกับรอยยิ้มและสายตาที่มีเลศนัยอะไรบ้างอย่าง
"เหตุผล? อ๋อ~ เพื่อนพี่จัดปาร์ตี้ชุดนร.ใ!!!"ไม่ทันที่ริวได้พูดจบออมก็ผลักเขาลงบนโซฟาก่อนเธอจะขึ้นไปนั่งคร่อมร่างของริวพร้อมกับประกบปากจูบน้องชายของเธออย่างดุเดือด
"ที่พี่ใส่ชุดนี้น่ะ ก็เพื่อเซอร์ไพรส์วันเกิดริวไงคะ"หญิงสาวถอนริมฝีปากออกมา ก่อนจะพูดถึงเหตุผลที่เธอใส่ชุดนร. ด้วยเสียงหวานๆ
"ซ..ซ..เซอร์ไพรส์บ้าอะไรของพี่เนี่ย"ริวพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงที่ตะกุกตะกัก พร้อมกับใบหน้าที่ดูแดงขึ้นมาเล็กน้อย
"เอ๊ะ~ ไม่ชอบอย่างนั้นหรือคะ ที่รัก หรือว่าอยากให้ออม ทำ มาก กว่า นี้"ออมได้ขยับเข้าไปกระซิบใกล้หูของริวก่อนจะกัดลงที่ใบหูของเขาเล็กน้อย
"โอ้ย! พอเลยพี่ออม พอเลย ผมยังเจ็บอยู่นะ ลุกไปเลยๆ"ริวพูดเสร็จก็ได้ดันหัวพี่สาวเธอออก ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นกลับมานั่งบนโซฟา
"โธ่~ พี่อุตส่าห์ใส่ชุดนร.มาเพื่อริวเลยน่า~"ออมเอ่ยออกมา ด้วยนํ้าเสียงออดอ้อนกับน้องชายของเธอ เผื่อน้องชายของเธอ จะยอมใจอ่อนให้เธอบ้าง
"พอเลยๆไม่ต้องทำเสียงอ้อนเลยนะพี่ ผมไม่มีทางใจอ่อนให้พี่เด็ดขาจแน่ อาทิตย์ที่แล้วพี่ยังแอบเข้ามานอนกับผมในห้องเลย ดีนะที่ตื่นขึ้นมา ไม่งั้นผมคงโดนพี่ข่มขืนไปแล้วใช่ไหมเนี่ย"ริวบ่นออกมาก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนจากโซฟา
"ก็ริวไม่ล็อกห้องเองนิ ดังนั้นพี่ไม่ผิด ริวต่างหากล่ะที่ผิด คืนนั้นริวเองยังละเมอ คิดจะจับกดพี่อยู่เลย"ออมเอ่ยขึ้นมาด้วยนํ้าเสียงไม่พอใจเล็กน้อย พร้อมกับทำหน้างอนๆแก้มป่อง
ริวที่ฟังเรื่องที่พี่สาวเอ่ยออกมา ก็ถึงกับชะงัก และพูดไม่ออกกันไปเลยทีเดียว เพราะสิ่งที่ออมพูดออกมานั้น มันล้วนแต่เป็นความจริงที่เกิดขึ้น
"น.. น.. นั้นผมไปอาบน้ำ ก.. ก.. ก่อนนะครับ"ริวเอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกัก ก่อนที่เขา จะรีบวิ่งขึ้นไปยังบนห้องของเขาเอง เพื่อหลบหนีความผิดจาก เรื่องที่พี่สาวของตนเลยออกมา
"รีบๆล่ะ เดี๋ยวกับข้าวที่พี่เตรียม มันจะเย็นเอาน่า~"ออมตะโกนบอกน้องชายของเธอ ที่กำลังรีบวิ่งขึ้นบันไดไป ก่อนที่เธอจะหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วได้ทำการเดินกลับไปในห้องครัว
ริวที่วิ่งขึ้นมาถึงห้องของตัวเอง ก็ได้ปิดประตู ก่อนจะถอนหายใจเล็กน้อย
ริวได้เดินไปที่โต๊ะข้างเตียงของเขาก่อนจะถอดนาฟึกา และสร้อยคอผลึกสีขาววางอยู่บนโต๊ะที่มีรูปถ่ายตั้งอยู่ ริวหยิบดูรูปนั้นก่อนสักพัก เขาถอนหายใจออกมา ก่อนจะวางรูปนั้น แล้วได้เตรียมตัวไปอาบนํ้า
ซึ่งรูปถ่ายนั้นเป็นรูปครอบครัวของริวตอนไปเที่ยวไต้หวันเมื่อ6ปีก่อน โดยในรูปนั้นเป็นมีภาพของริว พี่ออม แม่ รวมถึงพ่อของริวที่ตอนนี้ท่านก็ได้จากริวไปเมื่อ4ปีที่แล้ว ตอนที่ท่านไปทำงานที่รัสเซีย
หนึ่งวันก่อนที่ท่านจะไป ท่านก็ได้ให้สร้อยผลึกกับริวและออมเอาไว้เป็นของดูต่างหน้า โดยของออมเป็นผลึกสีเขียวมิ้นท์ส่วนของริวนั้นเป็นผลึกสีขาว ซึ่งก็เป็นอันเดียวกันกับที่ริวถอดไว้ก่อนที่เขาจะไปอาบนํ้า
ระหว่างที่เขาไปอาบนํ้านัั้น สร้อยผลึกของเขาในตอนนี้ มันได้ส่องสว่างขึ้นมาอย่างปริศนา โดยที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
หลังจากที่ริวอาบนํ้าแต่งตัวเสร็จเข้าเดินลงมาจากห้อง มุ่งตรงไปยังโต๊ะกินข้าวในห้องครัวที่มีอาหารวางอยู่ประมาณ3-4อย่าง
"อ้าว! อาบเสร็จแล้วหรือริว นั่งก่อนๆ เดี๋ยวพี่ไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ"ออมที่เห็นน้องชายของเธอลงมาที่ห้องครัว แล้วจึงได้รีบขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อที่ได้ลงมากินข้าวรวมกับในน้อง
"เร็วๆนะพี่ เดี๋ยวกับข้าวจะหมดเอา"ริวตะโกนไล่หลังพี่สาวของเขาที่กำลังเดินออกไป
ออมได้เดินขึ้นไปในห้องนอนของเธอ ก่อนที่เธอจะถอดชุดนร. พร้อมกับสร้อยคอผลึกสีเขียวมิ้นท์ของเธอวางไว้บนเตียง
"นี้แค่เริ่มต้นนะริว เดี๋ยวพี่จะจัดเซอร์ไพรส์ใหญ่ให้เอง"ออมพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงที่เบาพร้อมยิ้มออกอย่างเลศนัย ก่อนที่เธอจะ เดินตรงไปหยุดหน้าลิ้นชักที่อยู่ตรงข้ามกับเตียง
โดยที่เธอหารู้ไม่ว่า สร้อยผลึกของเธอในตอนนี้ มันก็ได้ส่องแสงออกมาเหมือนกับของริวเมื่อก่อนหน้านี้
"พี่ออมช้าจัง เมื่อไรจะเสร็จเนี่ย อาหารจะเย็นหมดแล้วนะ"ริวบ่นตะโกนออกมาจากห้องครัวหลังจากที่พี่สาวของเขาใช่เวลาไปเปลี่ยนเสื้อนานกว่าที่เขาคิด
"จ้าๆ เขากำลังจะลงไปแล้วที่รัก~"ออมตะโกนออกมา ก่อนเดินลงมาจากห้องของเธอ เพื่อเตรียมมาทานข้าวกับน้องชายของเธอในห้องครัว
โดยที่ริวหารู้ไม่ว่า อีกไม่กี่อึดใจ เขากำลังจะได้เจอกับเซอร์ไพรส์ของพี่สาวของเขา ที่ใหญ่กว่าเดิม
"เฮ้อ~ พอเลยๆ มาที่ลงที่รักอะไร ผมเหนื่อยใจมากรู้ไหมพี่ นี้ถ้าผ.."ริวบ่นไม่ทันจบ ก็ถึงกับอ้าปากค้างติดชะงังไปอีกที
เมื่อเขาได้เห็นออมเดินเข้ามาในห้องครัว ด้วยชุดนอนซีทรูสีขาวยาวเปิดไหล่ ที่ทำให้เห็นถึงชุดชั้นในลายลูกไม้สีเขียวมิ้นท์ที่ตัดกัน
"ซ.. เซอร์ไพรส์นะคะ ที่ รัก"ออมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหวานๆและตื่นเต้นเล็กน้อย เพราะนี่ก็เป็นครั้งแรกเหมือนกัน ที่เธอได้ใส่ชุดแบบนี้
"พ.. พี่เล่นบ.. บ้าอะไรของพี่เนี่ย"หน้าของริวในตอนนี้ได้แดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย พร้อมบ่นออกไปด้วยนํ้าเสียงตะกุกตะกัก แต่มีความรำคราญปนลงไปเล็กน้อย
"ม.. ไม่ชอบหรือ"ออมเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่ดูเศร้าและเบาๆ
สีหน้าของเธอจากตอนแรกที่ดูเขิลอายและมีความสุข กับถูกแทนที่ด้วยความเศร้าเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะก้มหน้าลงนิดหน่อย
ออมได้เดินมานั่งที่โต๊ะกินข้าวฝั่งตรงข้ามกับริว เธอได้ตักอาหารบนโต๊ะใส่จานข้าวของเธอ โดยที่จะยังก้มหน้าเล็กน้อย พยายามไม่น้องชายของเธอต้องมาเห็นว่า ในตอนที่ได้มีนํ้าใสๆมาคลอที่ดวงตาทั้งสองข้างของเธอแล้ว
"พ.. พี่ออมโอเคไหม"ริวถามพี่สาวของเขา ด้วยนํ้าเสียงและใบหน้าที่ดูเป็นห่วง
"พ.. พี่ไม่เป็นไร"ออมตอบออกมา ด้วยนํ้าเสียงดูสั่นเครือเล็กน้อย พร้อมกับนํามือมาขยี้ดวงตาทั้งสองข้าง เพื่อเช็ดนํ้าตาที่คลอออกมา
'พ.. พี่ออม'ริวพูดชื่อของพี่สาวที่นั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งออกมาในใจ
ริวได้วางช้อนส้อมลงในจานของเขา ก่อนจะตรงไปหาออมที่ยังอยู่อีกฝั่งหนึ่ง
เขาได้มานั่งคุกเข่าข้างๆออม ก่อนที่ริว จะได้ทำการสวมกอดพี่สาวของเขา
ออมที่ได้ริวเขามาสวมกอด เธอก็ได้สวมกอดริวกลับ ก่อนจะปล่อยโฮออกมา
"พี่ขอโทษริว พี่ขอโทษ ทีหลังพี่จะทำอีกแล้ว"ออมได้ร้องไห้ออกมา โดยที่เธอก็ยังกอดตัวริวเอาไว้แน่น
"ผมผิดเองพี่ออม ผมผิดเอง"ริวเอ่ยขึ้นมา โดยที่ดวงตาทั้งสองของเขาในตอนนี้ มันก็ได้มีนํ้าใสๆ เริ่มไหลออกมาเล็กน้อย
"ทั้งที่พี่สัญญากับพ่อแล้วแท้ๆ แต่พี่… แต่พี่ก็ไม่เคย ดูแลริวให้มีความสุขได้เลย"ออมยังคงร้องไห้ออกมาไม่หยุด แถมในตอนนี้ ดูเหมือนว่าเธอก็เริ่มร้องไห้ออกมากกว่าเดิมอีกด้วย
"พี่ออมไม่ร้องนะ ผมผิดเอง ผมมันแย่เอง"ในตอนนี้ ริวได้เริ่มร้องไห้ขึ้นมา เขาได้โอบกอดออมแน่นขึ้นกว่าเดิม
ตั้งแต่วันที่ริว ได้สูญเสียพ่อของเขาไปเมื่อ4ปีที่แล้ว ริวก็แถบเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย
จากแต่ก่อนที่เขาเป็นเด็กร่าเริง ยิ้มแย้มบ่อยๆ เขากับผู้อื่นได้ดี อาจมีขี้กลัวบางในบ้างครั้ง กับกลายเป็นว่า ตอนนี้เขาแถบจะไม่เคยยิ้มออกมาเลย กลายเป็นเด็กเก็บตัว ไม่ยอมพูดจามากมายกับใคร
การที่ริวได้อแอเพื่อนเยอะๆ ก็กลายเป็นว่าเขาแถบจะไม่มีเพื่อนเลย จากที่เคยดูเป็นมิตร อ่อนโยนกับทุกคน เขาก็กลายคนที่ดูเย็นชา ไร้ความรู้สึก
เขาแถบไม่เคยมีความสุขเลยสักนิด แม้กระทั่งกับพี่สาวของตัวเอง
จากที่เคยสนิทกันมาก ตอนนี้ก็กลายเป็นว่า เขาแถบไม่เคยจะทำดีกับพี่สาวของเขาเลย มีแต่จะเริ่มตีตัวออกห่างจากเธอขึ้นเรื่อยๆ
"พี่ขอโทษ พี่จะไม่ทำอีกแล้ว พี่ข!"ออมที่ยังคงร้องไห้โทษตัวเองอยู่ ได้ถูกมือของริวมาประคองใบหน้าไว้ ก่อนที่เขาจะประกบปากจูบเธอ
ออมที่โดนริวประกบปากจูบ ก็ถึงกับตกใจเล็กน้อย ใบหน้าของเธอเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมา
ริวได้ถอนจูบออกมา ก่อนที่ใบหน้าของเขา จะมีนํ้าใสๆจากดวงตาทั้งสองข้าง ไหลลงมาอาบแก้มของเขาเล็กน้อย
"เลิกร้องไห้ได้แล้วนะพี่ออม ผมขอโทนะพี่ออม ที่ผมทำตัวแย่ ผมขอโทษที่ผมทำให้พี่ต้องรู้สึกผิด พี่ออมรู้ไหม เวลาที่ผมกับพี่ออม ผมมีความสุขมากเลยนะ ขอโทษนะที่ทำให้พี่ต้องเป็นห่วงอยู่ตลอด ผมขอโทษ"ริวได้สวมกอดออมอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะเอ่ยขอโทษพี่สาวออมา พร้อมกับร้องไห้ไปด้วย
ออมได้ตอบรับกอดของริว เธอยิ้มออกมาทั้งนํ้าตา เมื่อได้รู้ว่าริวนั้น มีความสุขทุกครั้ง เวลาที่อยู่กับเธอ
"ไม่เอาไม่ร้องสิ เดี๋ยวน้องชายพี่ก็หมดหล่อเอานะ"ออมถอนกอดออกริว เธอได้นํ้ามือข้างหนึ่งมาเช็ดนํ้าตาของเขา พร้อยปลอบน้องชายของเธอ
"พี่ออมก็เหมือนกันนั่นแหละ"ริวยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนที่ทั้งสองพี่น้องจะหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข
"นั้นพี่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ก่อนนะริว"ออมลุกขึ้นจากโต๊ะกับข้าว ก่อนเดินตรงไปยังไปบนห้องของเธอ
"นั้นผมกินข้าวก่อนเลยนะ"ริวได้ตะโกนไล่หลังออมไป
ผ่านไปได้สักพัก หลังจากที่ออมขึ้นไปแต่งตัวบนห้องของเธอ โดยที่ริวก็ยังคงนั่งกินข้าวอยู่
"อ้าว! ไฟดับเหรอ"ริวเอ่ยออกมา เมื่อจู่ๆไฟทั้งบ้านก็ได้ดับขึ้นมา
ไม่นานนัก ก็มีแสงไฟจากเทีนย ที่ถูกใครบ้างคนจุดขึ้นมา
0 ความคิดเห็น